woensdag 3 december 2008

puberperikelen

Mijn moeder zei vroeger altijd al, kleine kinderen krijg ze maar groot.
En het ziet er naar uit dat haar waarschuwing over de puberperikelen nog uit gaan komen ook. Alweer 12 jaar lang probeer ik de jongens naar eer en geweten op te voeden en had tot gisteravond ook wel het idee dat het allemaal redelijk goed ging.

Ok, af en toe een strubbeling dat hoort erbij zullen we maar zeggen.
Maar gisteren was toch wel een punt waarop ik zei tot hier en niet verder.
Een klasgenootje spraak me via msn aan, ze werd uitgescholden door hem via mail.
Iets waar we al tijden voor gewaarschuwd hadden, dat kan echt NIET! dus ik ben zijn mail gaan controleren en wat ik daar zag deed mijn mond open vallen. Woorden die je al niet tegen je ergeste vijand hoort te zeggen laat staan tegen een "vriendin" ook al heb je nog zo'n ruzie. Maar hoe leg je een kind nou op een duidelijke manier uit dat het niet kan, dat je iemand pijn doet, dat je dit echt niet kunt maken.

Een preek, dat werd het, een lange preek over normen en waarden over vriendschap en pijn, over wat kan wel wat kan niet.

Ik had eerst nog het gevoel dat het gewoon niet aankwam.
een zeurderig jaahaaaa en neeeeeheeeeee en ok ik zal het niet meer doen kwam eruit.
Tot nadat de preek toch al 10 min duurde ik z'n oogjes steeds roder zag worden.

"ja nu voel je, je net zo rot als zij zich gevoeld moet hebben" zei ik.

"Nee hoor" zei hij nog stoer.

"waarom heb je dan tranen in je ogen?"
waarop hij zich wilde omdraaien en weglopen, wat ik uiteraard niet goed vond.
Toen kwamen de tranen........ "Het lijkt wel of ik de gehele tweedewereldoorlog veroorzaakt heb" zegt hij verdrietig.

Nu heb ik de bubbeldoorgeprikt, en leg hem uit hoe hij zich nu voelt, dat dat waarschijnlijk het gevoel is wat zijn "vriendin" ook heeft als hij haar zo uitscheld. We praten nog over wat wel kan en wat niet kan, ik geef hem een dikke knuffel en zeg dat hij er maar goed over moet nadenken.

Hij gaat naar bed en ik zit daar met veel vragen.
Heb ik dit nu goed aangepakt,
Hoe verkomen we dit een volgende keer,
Gaat hij dit nu morgen op haar afreageren, of op iemand anders......



pffffffffff kleine kinderen worden groot...........

1 kronkels:

At 03-12-08 16:13, Blogger  kronkelde...

Moeilijk hoor, maar geloof me vrij, 'hij' is niet de eerste die zich eraan bezondigd. Internet leent zich daar eigenlijk veel te makkelijk toe: je ziet de reactie van de ander niet...

Volgens mij heb je gedaan wat je moest doen. Ik denk dat de boodschap wel is aangekomen. Maar of dat een garantie is dat het zich niet zal herhalen??? Who knows?

We kunnen als ouders niets meer dan ons best doen...

Kusje!

 

Een reactie plaatsen

<< Home