make a memory

Gisteren waren we op verjaardags visite bij mijn schoonvader.
We hadden een halve dag vrij genomen aangezien hij toch een aanzienklijk eind weg woont.
De achterhoek..........

Terwijl we daar bijna aan tafel gingen ging mijn telefoon.
Het was stichting Make a memory.
Ik heb me hiervoor een tweetal weken geleden voor opgegeven.

De stichting heeft als doelstelling het op ideële grondslag maken van foto's voor familie van ernstig zieke, stervende of overleden baby's en kinderen.

Het was de eerste keer dat ik gebeld werd.
Ik zou waarschijnlijk in de nacht of de volgende ochtend gebeld gaan worden.
Na het eten wilde ik toch wel gelijk naar huis omdat ik niet echt me gemak meer zat.
En inderdaad toen we in de auto zaten werd ik al gebeld, of ik dezelfde avond nog kon gaan fotograferen.
Uiteraard kon ik dat.

Eerst de jongens en brt naar huis gebracht
mijn camera gehaald, en doorgereden naar het ziekenhuis.
Het was voor mij een speciale ervaring.
En wat mij vooral opviel was dat de ouders zo dankbaar waren voor wat de stichting doet.

En dat was mijn reden om me aan te sluiten bij de stichting.
Puur omdat ik vind dat dit erg belangrijk werk is.
Het is moeilijk dat wel, maar je maakt er mensen wel ongelofelijk blij mee......