Gisteren heb ik door gebracht in het ziekenhuis.
Niet voor de lol, maar omdat J. een MRI scan kreeg.
Ik had vorige week gebeld om te vragen hoelaat we ons moesten melden,
maar was vergeten te vragen waar precies. En dat was een klein foutje, want het VU is groot.
We hadden al vier afdelingen gezien voordat we uiteindelijk op de juisten uitgekomen waren.
Ondanks dat we optijd vertrokken zijn, nog te laat dus ....
Eerst werd er uitgelegd wat er precies ging gebeuren, en toen kreeg J. eerst wat Valium om rustig te blijven en daarna een spuit
met wat slaapmiddel in zijn been, en die was niet echt plezierig :(
Een kwartier later zei de verpleger trots, kijk het begint al te werken...
Je kon inderdaad zien dat hij aardig suf begon te worden, maar het moment dat hij in slaap viel wilde hij zelf niet echt accepteren.
Hij vocht er enorm tegen, waardoor het steeds later werd en de verpleger besloot hem nog wat extra valium te geven.
Nog werd het punt van in slaap vallen niet geaccepteerd. We besloten toch maar naar boven te gaan en dan maar te hopen dat hij alsnog
in slaap zou vallen..... Op de afdeling radiologie hebben we nog 20 min staan wachten tot hij eindelijk sliep.
Ik mocht hem toen over tillen naar de brancard van de MRI scan.
Daar deed J. zijn ogen weer open, ik dacht ow shit nee he.... maar toen kwamen de worden
Mama ik hou van jou over zijn lippen en hij viel gelijk weer weg.
Hij sliep.......
Hij werd helemaal vast gelegd met lakens om hem heen (het leek wel of ze hem inbakerde) en een soort van beugel om zijn hoofd.
Langzaam werd hij de buis ingeschoven en ze probeerde een keer of hij wakker werd van het geluid, hij reageerde toen niet meer.
Ik mocht erbij blijven staan, wat ik ook deed want ik was bang dat hij weer wakker zou worden en in paniek zou raken.
Het geluid dat ik vervolgens de volgende 20 min hoorde (het leek wel een uur) was alles behalve aangenaam.
Maar J. merkte er niets van, en was volledig onder zeil....
Ik daarintegen vond het verschrikkelijk, maar er was geen weg uit.... aan de andere kant van de deur was een enorme metale schuifdeur dichtgedaan die pas weer
open zou gaan als ze klaar waren. Met een paar oorbeschermers heb ik daar maar de tijd uitgestaan...
Ze hadden bij J. niet eens veranderingen in zijn hartslag gemeten, dus hij sliep echt.
Terug gekomen op de afdeling werd er mij gezegd dat het nog wel een uurtje of wat (lees drie) kon duren voordat hij wakker zou worden.
Dus ik besloot naar buiten te gaan, het was inmiddels na twaalf uur en ik had sinds kwart voor negen geen sigaretje meer gezien.
In een restaurantje heb ik een broodje gegeten, en snel even naar huisgebeld.
Het wakker worden ging inderdaad erg langzaam, door de extra valium moest hij van verschrikkelijk ver komen.
Om kwart over twee besloten we dat er om half drie zwaardere middelen ingezet zouden worden,
een nat washandje.......
Maar ook dat mocht niet direct baten, hij reageerde er nauwelijks op.
Totdat ik het op zijn buik legde, toen deed hij heel snel zijn ogen open.
En het eerste wat hij zich wist te herinneren was dat we hadden afgesproken om wat te gaan drinken
in het restaurantje beneden als hij wakker zou zijn. Hij wilde ook gelijk opstaan, maar daarvoor was hij ook veel te slap.
Hij kwam wel op schoot zitten en leek heel snel heel wakker.
Maar het ging toch allemaal wat te snel, want hij werd hierdoor misselijk en gaf dat beetje eten dat in zijn maag zat over ..
Toch maar even terug op bed, en uiteindelijk om half vier konden we langzaam richting het restaurantje lopen.
Daar wat gedronken en toen snel naar de auto.
(ik had maar betaald tot half vier en het was ondertussen al kwart voor vier...... bijna 20 euro om te parkeren, belachelijk gewoon)
Toen we onderweg waren om C. op te halen, belde schoonpapa om te vragen of we thuis waren en of ze langs konen komen.
Ik sprak af dat ik eerst met de jongens langs de macdrive zou gaan en dat wij dan later met ons vieren chinees zouden halen.
Helaas zat het verkeer niet echt mee waardoor zij er al eerder waren dan wij..
Om half tien ben ik volledig uitgeput en met verschrikkelijke koppijn op bed gaan liggen en sliep ik al snel......
Het was weer een vermoeiende dag.